1957’de, Rus cerrah ve profesör, Gavriil A. İlizarov , dikkate değer bir keşif yaptı. İnsan kemiğinin rejenere olabileceğini ispat etti. Osteotomi (kemiğin kesilmesi) ve bir eksternal fiksatör yardımıyla kemiğe stabil, kontrollü mekanik distraksiyontekniği ile yüksek başarı oranları elde etti. Bu yöntem, ekstremite boyu eşitsizliği, ekstremite deformitesi, kemikte nonunion, ve tümörler veya kazalar sonucu gelişen segmenter kemik kayıplarının tedavisinde başarılıdır.

Bununla beraber, bu başarı kolay elde edilmemektedir. Cerrahiden sonra, hastalar sıklıkla fonksiyonel sonuçları etkileyebilecek kemik ve/veya yumuşak doku komplikasyonları yaşamaktadırlar. Ekstremiteleri uzatılan hastalarda geçici yumuşak doku disfonksiyonuna sık rastlanır 1 ve bu komplikasyonlar (kas kontraktürleri, kas zaafı, eklem sertliği ve eklem subluksasyonu) hasta yoğun, agresif rehabilitasyon görmediğinde kalıcı olabilir. Bu tür kalıcı disfonksiyonları önlemede fizik tedavi şarttır. Özel tedavi şekileri yumuşak doku komplikasyonlarının nasıl ve ne zaman gelişeceğinin açıkça anlaşılmasıyla oluşur. Bu komplikasyonlar her üç fazda da gelişebilir: 1) Uzatma veya distraksiyon, kemik uçları ayrıldığında; 2) konsolidasyon, fiksatör varken kemik güçlenirken; ve 3) eksternal fiksatör çıkarıldıktan sonra. 

Yumuşak dokulara bağlı komplikasyonların çoğu uzatma fazında gelişir. Bu komplikasyonlar kemik normal büyüme hızından çok daha hızlı uzadığında oluşan değişikliklere yeterli uyum sağlanamadığından meydana gelmektedir

24.1.1-Kas kontraktürleri

Kontraktürler, elastik dokular ve kontraktil elementler, uzamadaki değişikliklere uyum sağlayamadıklarında gelişir. Kastaki kontraktil elementler uzamadaki değişikliklere genelde, miyofasyal elementlerden daha hızlı uyum sağlarlar. Miyofasyal dokular uzamaya diğer dokulardan daha dirençli olduklarından, kontraktürlere en çok eğilimlidirler 3. Ayrıca, gastroknemius gibi bazı kaslarda, ekstremite uzatmayla birlikte olan pasif germeye cevap olarak pasif tansiyon daha hızlı gelişir. İki eklemli kaslar genellikle uzatmayla ilk gerginleşen kaslardır ve kemik uzamasına uniaksiyal kaslardan daha şiddetli direnç gösterirler. Kontraktürlerin efektif olarak tedavi edilebilmesi için, potansiyel problemli kaslar belirlenmelidir. Örneğin, tibial uzatmada problem kaslar, gastroknemius ve parmak fleksörleridir. Sonuç olarak, hastalarda dizde fleksiyon, ayak bileğinde plantar fleksiyon ve parmaklarda fleksiyon kontraktürleri gelişebilir. Femurda ise, hem rektus femoris, hem de hamstringler uzamaya direnç gösterirler. Bu durum dizde sabit fleksiyon deformitesine ve fleksiyon hareket açıklığında kayıba yol açar. En az sorun humerus uzatmalarında yaşanır. Problem gelişirse, biseps ve brakioradyalisteki gerginlikten oluşmuştur. Önkolda, parmak fleksörleri en hızlı gerginleşir, bu durum, proksimal ve distal interfalangeal eklemlerde fleksiyona ve metakarpofalangeal eklemde hiperekstansiyona neden olur. Diğer göz önünde bulundurulacak olan durum uzatmanın seviyesidir. 

Eğer bir kas osteotomi hattını çaprazlıyorsa gerginleşecektir. Örneğin, varusu düzelt-mek için, tibialis posteriorun insersiosu altından yapılan açık kama osteotomisi, tibia korrekte edildiğinde arka ayakta varus deformitesine yol açacaktır. Eğer bu problem korreksiyon fazında farkedilmezse kalıcı bir varus deformitesine dönüşebilir. Diğer önemli bir durum, eğer osteotomi kasın miyofasyal bölgesine yakınsa, gerginlik çok daha çabuk gelişecektir. Örneğin femur distal osteotomisi, proksimal ve orta femoral osteotomilere oranla, ekstansiyon ve iliotibial band gerginliği gelişimine daha eğilimlidir.